Það var hávaðarok við Steinnesið á silungasvæðinu á sunnudagsmorgun, varla messufært, og enginn fiskur að sýna sig. Þetta er sjóðheitur staður, þrátt fyrir kuldann, en verkurinn í blessuðu bakinu var orðinn verulegur, svo ég tók mér nett hlé frá veiðum. Ég ók aðeins uppá dal, og hugsaði með mér að Stefán Jónsson fréttamaður hefði orðað þetta nákvæmlega rétt; það getur verið háskalegt að horfa of mikið í kringum sig í Vatnsdal, það er svo fallegt að það tekur alla einbeitingu frá veiðinni.
Það er skemmst frá því að segja að í þann mund sem útvarpsmessunni var að ljúka í útvarpinu í bílnum, þar sem ég sat í vöðlunum með miðstöðina í botni, hringir síminn. Þetta var Einar Falur veiðifélagi minn, sem hafði staðið vaktina ásamt Sveini Sölvasyni, með nýjustu tölur úr Austurbæjarskóla: Sveinn var að landa og sleppa 79 cm hrygnu, og hvort ég ætlaði ekki að hætta þessu væli, og drífa mig á Steinnesið aftur. Því ekki það, sagði ég hægt, hæfilega bjartsýnn á frekari stórlaxa, sneri við, og lauk við að hlusta á Robin Blaze syngja aríu úr H moll messu Bachs á leiðinni niðrá bílastæðið við Steinnes. Þegar ég steig útúr bílnum og tók stöngina, skipti engum togum, en að ég sé tvo menn fara í loftköstum uppá bakkann. Þegar ég geng af stað, er strax ljóst að Einar Falur er með tvíhenduna kengbogna, og þegar ég er kominn til þeirra um tíu mínútum síðar, er Einar með 88 cm hæng í fanginu. Þvílíkt flykki, ekki bara langur, heldur svakalega þykkur, ekta Vantsdælingur og þeir félagarnir ekki í sæmilegu skapi, heldur trylltir af gleði. Ég fæ strax fluguna sem hann tók, hálftommu Frances kónheadinn þunga, og spyr Einar Fal hvernig hann hafi veitt hana. Hann tók á dauðareki, svarar hann, og ég renni mér niður bakkann og útí.
Nú er það ekki svo, að það sé hægt að taka númer og biðja um afgreiðslu í ánni, bíða eftir að næsti stóri fiskur segir gjörðu svo vel, en á nákvæmlega sama bletti og Einar Falur hafði fengið sinn, sá ég alltíeinu sporð standa uppúr ánni. Ég fann ekki tökuna, en þegar ég lyfti stönginni fann ég vel að þetta var stórfiskur. Ég kom mér uppá bakkann, herti bremsuna á Wish hjólinu sem Golli ljósmyndari hafði verið svo vinsamlegur að lána mér, og beið rólegur. Kannski ekki vel rólegur, eiginlega frekar órólegur, því hvað eftir annað dró fiskurinn út niður í undirlínu. Þegar hann svo færðist nær landi eftir umþaðbil tuttugu mínútur, var ljóst að þetta væri stærsti fiskur sem ég hef fengið. Ég kom honum upp að bakkanum þar sem Einari og Sveini tókst með lagni að lyfta honum upp. Mér kom strax í hug þegar ég sá hann, það sem Símon í Vatnskoti á að hafa sagt um stórurriðann sem hann fékk í net í Þingvallavatni, og lýst er í Urriðadansi Össurar Skarphéðinssonar: Hvað var hann stór Símon? Svona einsog fermingardrengur. Þessi hængur var stór, málbandið staðfesti það, 100 cm, allavega 20 pund, vel tekinn og bráðhress uppá bakkanum.
Einar losaði úr honum og við báðir útí, að koma honum til.
Á þessu augnabliki varð okkur báðum að orði, að það væri deginum ljósara að þetta væri ávöxtur fiskveiðistefnunnar í Vatnsdal, að fiskur sem væri ekki drepinn, ætti möguleika á að vaxa og koma aftur í ána. Við tókum þrjá stórfiska á innan við klukkutíma, sem segir sína sögu. Þeir nota gjarnan þennan frasa, Pétur og
leiðsögumennirnir: Megi laxinn lifa. Þetta eru orð að sönnu, því tilfinningin að sjá fiskinn synda burt eftir nett nudd og strokur í um tíu mínútur, var ekki síðri en taka sjálf. Tilfinning fyrir því að hafa sungið í H moll messu Bachs á bakkanum, losnað við bölvaða bakverkina, og komist í kompaní við allífið um stund.
Þorsteinn J.