 Það voraði óvenjusnemma í Vatnsdalnum í vor. Ég var staddur vestur í
bæ, á
leið á Þjóðmynjasafn Íslands, sem er sjálfsagt í um 400 kílómetra
fjarlægð frá
veiðihúsinu í Vatnsdal. Einar Falur Ingólfsson var að hengja upp
ljósmyndir
fyrir sýningu sína Sögustaðir. Þetta eru sterkar myndir af stöðum þar
sem Einar
fetar í fótspor W.G.Collingswoods. Mér finnst líka trúlegt að þetta sé
ef til
vill forveri sýningar sem ég veit að Einar Falur á eftir að halda
einhverntíma,
Veiðistaðir. Hvað um það, á veggnum hægra megin þegar gengið er inn í
Bogasalinn, hangir ljósmynd frá Vatnsdal, útsýni frá Flóðvangi og útá
tún: Þessi
ljómandi fallegi hágræni Volvo strætisvagn og vandlega merktur: Leið 8 -
hægri
hringleið. Mig hefur lengi langað að vita hvað þessi vagn á endastöð
væri að
gera í Vatnsdal, en aldrei nennt að eyða tíma í það frá veiðinni, að
stoppa á
bæjum og spyrja eftir því sérstaklega.
Í stuttu máli: Þessi ljósmynd kveikti strax kræsilegar minningar
frá liðnu
sumri. Það kemur oft fyrir að þeir sem hafa gaman af fluguveiði missi
sig í
rómantískar játningar og stemningar yfir veiði; flugan, stöngin og
fiskurinn,
hin heilaga þrenning, að sólin og guð almáttugur blikki veiðimenn
feimnislega í
gegnum trén við kirkjuna um leið og þeir setja í enn einn fiskinn. Ég
verð að
viðurkenna að það er engin sérstök trúarleg reynsla að veiða í
Vatnsdalsá,
heldur hrein og klár veraldleg upplifun. Fyrir mér er munurinn þessi; að
horfa á
HM í fótbolta heima hjá sér eða spila sjálfur á HM í fótbolta.
Leið 8 ljósmyndin setti upp mynd af aðstæðum við Rofabakka í
fyrrasumar, ég
einn við staðinn að velta vöngum, og veiðifélagi minn sem betur fer
eitthvað
seinn fyrir. Það er stórlega vanmetið að hugsa aðeins sinn gang, áður en
kappið
tekur yfir einsog djúp lægð, og skoða stefnur og strauma í hylnum. Þegar
fiskur
velti sér neðarlega í Rofabakkanum, var svo sem ljóst hvar þessi leikur
yrði
spilaður, aftarlega á hans vallarhelmingi. Ég hef líka stundum verið
spurður,
hvort fluguveiði sé ekki góð hugleiðsla, og þá væntanlega að þessi
íþrótt kyrri
hugann einsog það er kallað, veiti frið og innblástur.
Spyrjandi: ,,Er þetta ekki alveg svipað og að hugleiða, að veiða á
flugu?''
Ég: ,,Ég veit það nú ekki.''
Spyrjandi: ,,Jú er það ekki, einsog jóga, kyrra hugann, vera í
núinu og
slíkt.''
Ég: (Nota svar sem vinur minn gaf einu sinni, þegar konan hans
spurði hvort
hann væri ekki hamingjusamur) Ég skil ekki spurninguna.
Það eru orð að sönnu. Ég hef ekki orðið var við innri frið
sérstaklega við
veiðar, en innblástur, já heldur betur. Þegar flugan er komin undir og
ég byrja
að kasta, verður frekar til eitthvert flæði, alveg einsog í fótbolta, og
nú vil
ég ekki halda því fram að ég skori úr hverju einsta dauðafæri einsog
Diego
Milito í úrslitaleik Meistaradeildarinnar. Við veiðar kemur saman
þekking
og reynsla, reyna mismunandi aðferðir, stutt, langt, hratt, hægt, og
bregðast
svo við á réttu augnabliki. Alveg einsog í fótbolta. Þess vegna þegar
Sun ray
flottúpan langa, með hár einsog Pétur heitinn Kristjánsson í Pelican,
skautaði
yfir markteiginn í fjórða sinn, stökk fiskurinn til og tók. Þetta varð
svo
skemmtilegur slagur og til að hafa söguna góða, þá lauk leiknum með því
að mér
tókst að stranda hrygnunni neðst á mölinni. Hún var um það bil 84
sentimetrar
samkvæmt lauslegri mælingu og og merkilega fljót að taka við sér þegar
ég setti
hana í ánna aftur. Game over.
Eða svona næstum því,
Ég gæti líka rifjað upp aðra leiki við ána, sem fóru öðruvísi, en
langar
ekki að skilgreina þá reynslu sem tap eða ósigur. Það er svolítið einsog
í
pólitíkinn, annaðhvort er maður með eða á móti, hægri eða vinstri. Við
Vatnsdalsá er ég alltaf í sigurliði hvernig sem fer.Svo spila ég aftur
upptökuna
úr sem ég tók við Stekkjarfoss, þegar Sigurður Árni veiðifélagi minn
sleppti
hængnum þar. Alveg furðulegt hvað það er gaman að geta notið veiðinnar
þannig,
sjá fiskinn synda aftur útí hylinn, eiginlega tvöföld ánægja: Vinna
leikinn og
gefa bikarinn. Þannig sýna líka nýjustu tölur úr Austurbæjarskóla um
seiðamagn í
Vatnsdalsá, að þar er kominn sterkur meirihluti fyrir því að laxinn vaxi
og
dafni áfram á þessum slóðum. Svo ég tali nú ekki um morgunveiðina í
Hnausastregnum, þegar við settum þrír í sextán eða sautján fiska á
þremur tímum,
eða voru þeir hundrað og sextán! Skiptir ekki öllu, en þetta kom sum sé
allt upp
í hugann, þegar ég horfði á græna Volvo strætóinn á ljósmyndinni í
Bogasalnum:
Tilfinning fyrir því að allt er á sínum stað, litirnir og fjöllin, áin.
Leikurinn sem við köllum líf á hægri hringleið, og svo vandlega orðað í
litlu
ljóði eftir Nínu Tryggadóttur listakonu:
,,Formlaus tilfinning
af ósigri
ný refsing
nýr dauði,
nýtt líf.''
Júní 2010, Þorsteinn J.
|